| |||||
| |||||
| |||||
|
Początki Aikido
Nazwa aikido została utworzona z kombinacji trzech słów języka Japońskiego: „Ai”, oznacza „łączyć”; „ki”, oznaczające „duch” oraz „do” w tłumaczeniu oznaczające „droga”. Te trzy słowa zawierają w sobie całą esencję aikido jako sztuki walki – połączenie ducha w znalezieniu drogi. Warto zaznaczyć iż słowo „aikido” zostało oficjalnie zaakceptowane bardzo późno, bo w okresie pomiędzy 1930-1940r. XX wieku.
Aikido, w odróżnieniu od większości sztuk walki, korzysta z techniki defensywnej, która polega wyłącznie na obronie. Wszelkie wykorzystywane ruchy i umiejętności mają na celu
odwrócenie uwagi przeciwnika lub jego unieruchomienie. Skupienie na pokoju i harmonii, jako przeciwieństwa agresji i konfliktu, prawdopodobnie jest głównym powodem, dla którego ludzie preferują aikido nad inne sztuki walki. Zdanie to potwierdza jeden z największych autorytetów w tej dziedzinie Morihei Ueshiba, który wierzy, iż kontrola agresji, bez ranienia przeciwnika, jest ciężką do osiągnięcia sztuką pokoju.
Ueshiba, nazywany również Osensei (Wielki Nauczyciel), stworzył aikido z podstaw Daito-ryu oraz aiki-jujutsu, a także wprowadził w życie nowe techniki walki z użyciem yari, włóczni oraz krótkiej laski jo. Bronie są jedynie zbędnym dodatkiem, gdyż nadrzędną różnicą aikido od pozostałych sztuk walki jest fakt, że ludzie ją praktykujący są w stanie odpierać ataki gołymi rękoma. Jest to bardzo praktyczne, gdyż rzadko kiedy widzimy ludzi spacerujących po ulicy z włócznią lub inną długą bronią drzewcową.
Ueshiba zainteresował się rozwojem fizycznym jako młody chłopak – szukał zemsty na sprawcach śmierci ojca. Nie podążał jednak „mroczną” ścieżką zbyt długo. Trening i aktywność w różnych dziedzinach walk wprowadziły w jego życie dyscyplinę i wyciszenie. Mimo szerokiego wachlarza nabytych umiejętności nadal pozostawał nieusatysfakcjonowany. Czuł, że nadal czegoś mu brakuje. Wtedy właśnie zwrócił swoją uwagę na rozwój duchowy. Praca pod czujnym okiem przywódcy duchowego Onisaburo dała spokój duszy oraz pozwoliła połączyć wierzenia duchowe z mistrzostwem sztuk walki – narodziło się Aikido.
Charyzmatyczny przywódca duchowy, Mistrz Onisaburo, dzięki swoim kontaktom umożliwił przekazanie nowonabytej wiedzy szerszej publiczności, a elastyczność zasad rządzących aikido doprowadziła do rozwoju kolejnych stylów ruchów.