Teatr No

Odwiedzający Japonię podróżni mogą wybierać między teatrem awangardowym a tradycyjnym. Podczas gdy nowoczesny teatr eksperymentalny kwitnie, starsze formy No, Kyogen, Bunraku i Kabuki mają swoje kontunuacje. Sztuki No to wyrażane za pomocą tańca i muzyki opowieści, wywodzące się z połączenia wczesnego tańca i form teatralnych, które w okresie średniowiecza zostały udramatyzowane przez Kan’ami i Zeami.

Centralnym motywem większości sztuk No jest dramatyczne spotkanie niespokojnego, nękanego złem ducha (shite) z kapłanem lub osobą postronną (waki). W rezultacie spotkania udręczony duch może doznać pewnej ulgi, chociaż widownia często ma wrażenie, że sytuacja nie została rozwiązana raz na zawsze. Sztuki No nie są grane, lecz tańczone, a momenty szczególnie dramatyczne oddawane są początkowo powolnym i dostojnym, a następnie coraz szybszym tańcem. Taniec i dramatyczny wątek intensyfikują dźwięki fletu i bębnów oraz towarzyszący przyśpiew. Aktorzy (głównie shite) noszą maski i bogate brokatowe szaty. Maski symbolizują cechy charakteru i typy charakterologiczne, chociaż częściej wyrażają stany umysłu lub ducha. Zniekształcają głos, nadając mu nieziemskie brzmienie, a ruchy aktorów pomagają w przekazaniu szerokiego spektrum emocji.