Ogrody Japonii

Projektowanie ogrodów od wielu stuleci stanowi dla Japończyków ważną dziedzinę kultury oraz traktowane jest jak dziedzina sztuki. Japońskie ogrody można dzielą się na trzy kategorie: Ogrody Tsukiyama (ogrody na wzgórzach), Ogrody Karesansui (ogrody suche) oraz Ogrody Chaniwa (ogrody herbaciane).

Japońskie ogrody i sposoby ich projektowania intrygują gości z Zachodu od chwili, kiedy misjonarze i kupcy z Półwyspu Iberyjskiego po raz pierwszy przybyli do Kraju Kwitnącej Wiśni. Japońska sztuka projektowania ogrodów jest bardzo stara. Inspirowane nauką zen suche ogrody krajobrazowe zasłużenie cieszą się tak ogromną sławą, ale nie jest to jedyny typ japońskiego ogrodu. Estetyka dotycząca tej materii rozwinęła się w Japonii na długo przed przybyciem pierwszych mnichów zen. Można powiedzieć, iż zen nadał sztuce ogrodów tylkonowy wymiar artystyczny.

W ogrodach z VII i VIII wieku znajdują się inspirowane przykładem Chin i Korei jeziora i stawy oraz mostki i latarnie, a także zapożyczona z symboliki buddyjskiej góra Sumeru, pełniąca rolę środka kosmosu. Cesarskie pałace i rezydencje arystokracji Heian budowano nad zbiornikami wodnymi; wyposażano je w pawilony do łowienia ryb i otaczano górską scenerią. Cesarze i dworzanie puszczali z biegiem strumienia zapisane na papierze wiersze lub czarki z sake.